ARCHIDIECEZJA BIAŁOSTOCKA

Czyż nie do bojowania podobny byt człowieka? Czy nie pędzi on dni jak najemnik? Jak niewolnik, co wzdycha do cienia, jak robotnik, co czeka zapłaty. Zyskałem miesiące męczarni, przeznaczono mi noce udręki. Położę się, mówiąc do siebie: Kiedyż zaświta i wstanę? Lecz noc wiecznością się staje i boleść mną targa do zmroku. Czas leci jak tkackie czółenko i przemija bez nadziei. Wspomnij, że dni me jak powiew. Ponownie oko me szczęścia nie zazna.

Nie jest dla mnie powodem do chluby to, że głoszę Ewangelię. Świadom jestem ciążącego na mnie obowiązku. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii! Gdybym to czynił z własnej woli, miałbym zapłatę, lecz jeśli działam nie z własnej woli, to tylko spełniam obowiązki szafarza. Jakąż przeto mam zapłatę? Otóż tę właśnie, że głosząc Ewangelię bez żadnej zapłaty, nie korzystam z praw, jakie mi daje Ewangelia. Tak więc nie zależąc od nikogo, stałem się niewolnikiem wszystkich, aby tym liczniejsi byli ci, których pozyskam. Dla słabych stałem się jak słaby, by pozyskać słabych. Stałem się wszystkim dla wszystkich, żeby w ogóle ocalić przynajmniej niektórych. Wszystko zaś czynię dla Ewangelii, by mieć w niej swój udział.

Jezus po wyjściu z synagogi przyszedł z Jakubem i Janem do domu Szymona i Andrzeja. Teściowa zaś Szymona leżała w gorączce. Zaraz powiedzieli Mu o niej. On podszedł do niej i podniósł ją ująwszy za rękę, tak iż gorączka ją opuściła. A ona im usługiwała. Z nastaniem wieczora, gdy słońce zaszło, przynosili do Niego wszystkich chorych i opętanych; i całe miasto było zebrane u drzwi. Uzdrowił wielu dotkniętych rozmaitymi chorobami i wiele złych duchów wyrzucił, lecz nie pozwalał złym duchom mówić, ponieważ wiedziały, kim On jest. Nad ranem, gdy jeszcze było ciemno, wstał, wyszedł i udał się na miejsce pustynne, i tam się modlił. Pośpieszył za Nim Szymon z towarzyszami, a gdy Go znaleźli, powiedzieli Mu: Wszyscy Cię szukają. Lecz On rzekł do nich: Pójdźmy gdzie indziej, do sąsiednich miejscowości, abym i tam mógł nauczać, bo na to wyszedłem. I chodził po całej Galilei, nauczając w ich synagogach i wyrzucając złe duchy.

ZAMYŚLENIA

Jezus jest często nazywany prawdziwym Lekarzem. W takiej roli ukazuje Go również dzisiejsza Ewangelia. Co więcej, Chrystusowa moc uzdrawiania obejmuje zarówno ciało człowieka, jak i jego sferę duchową. Widzimy najpierw konkretny przykład. Jezus przywraca zdrowie teściowej Szymona, którą trapiła gorączka. Ale to nie jedyny przypadek. Święty Marek Ewangelista notuje dalej: „Przynosili do Niego wszystkich chorych i opętanych (...) Uzdrowił wielu dotkniętych rozmaitymi chorobami i wiele złych duchów wyrzucił”. Należy zaznaczyć, że zarówno przepowiadaniu Jezusa, jak i Jego działalności cudotwórczej bardzo często towarzyszyła modlitwa. Tak jest i tym razem: „Nad ranem, gdy jeszcze było ciemno, wstał, wyszedł i udał się na miejsce pustynne, i tam się modlił”.
Komentując fragment dzisiejszej Ewangelii niektórzy egzegeci zwracają uwagę, że św. Marek interpretuje słowa i czyny Jezusa w świetle Jego zmartwychwstania. Jak zmartwychwstanie Jezusa daje początek misji Apostołów, tak uzdrowienie teściowej Piotra prowadzi ją do misji i posługi, co dobitnie wyraża greckie słowo diakoneo. „Gorączka ją opuściła i usługiwała im” – podaje Ewangelia. Posługa (diakonia) tej niewiasty wobec Jezusa i Jego uczniów jest niejako obrazem posługi słowu i Eucharystii w Kościele.
Każdy chrześcijanin, doświadczywszy w swoim wnętrzu uzdrawiającej mocy Jezusa, nie może nie okazywać Mu za to wdzięczności. Najlepszym zaś sposobem wyrażenia tejże wdzięczności pozostaje zawsze służba Chrystusowi w Jego Kościele oraz ludziom, w których On jest obecny.