Czytania na niedzielę 20.04.2014

PIERWSZE CZYTANIE    (Dz 10,34a.37-43)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Gdy Piotr przybył do domu centuriona w Cezarei, przemówił "Wiecie, co się działo w całej Judei, począwszy od Galilei, po chrzcie, który głosił Jan. Znacie sprawę Jezusa z Nazaretu, którego Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą. Dlatego że Bóg był z Nim, przeszedł On dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła. A my jesteśmy świadkami wszystkiego, co zdziałał w ziemi żydowskiej i w Jerozolimie. Jego to zabili, zawiesiwszy na drzewie. Bóg wskrzesił Go trzeciego dnia i pozwolił Mu ukazać się nie całemu ludowi, ale nam, wybranym uprzednio przez Boga na świadków, którzyśmy z Nim jedli i pili po Jego zmartwychwstaniu. On nam rozkazał ogłosić ludowi i dać świadectwo, że Bóg ustanowił Go sędzią żywych i umarłych. Wszyscy prorocy świadczą o tym, że każdy, kto w Niego wierzy, w Jego imię otrzymuje odpuszczenie grzechów".



PSALM  RESPONSORYJNY   (Ps 118,1-2.16-17.22-23)

REFREN:  W tym dniu wspaniałym wszyscy się weselmy
ALBO:  Alleluja, alleluja, alleluja

Dziękujcie Panu, bo jest dobry,
bo Jego łaska trwa na wieki.
Niech dom Izraela głosi:
"Jego łaska na wieki".

Prawica Pana wzniesiona wysoko,
prawica Pańska moc okazała.
Nie umrę, ale żył będę *
i głosił dzieła Pana.

Kamień odrzucony przez budujących
stał się kamieniem węgielnym.
Stało się to przez Pana
i cudem jest w naszych oczach.


DRUGIE CZYTANIE

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Kolosan   (Kol 3,1-4)

Bracia: Jeśliście razem z Chrystusem powstali z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie przebywa Chrystus zasiadając po prawicy Boga. Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi. Umarliście bowiem i wasze życie ukryte jest z Chrystusem w Bogu. Gdy się ukaże Chrystus, nasze życie, wtedy i wy razem z Nim ukażecie się w chwale.


Albo:

DRUGIE CZYTANIE

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian   (1Kor 5,6b-8)

Bracia: Czyż nie wiecie, że odrobina kwasu całe ciasto zakwasza? Wyrzućcie więc stary kwas, abyście się stali nowym ciastem, jako że przaśni jesteście. Chrystus bowiem został złożony w ofierze jako nasza Pascha. Tak przeto odprawiajmy nasze święto nie przy użyciu starego kwasu, kwasu złości i przewrotności, lecz na przaśnym chlebie czystości i prawdy.



SEKWENCJA

Obowiązuje w Niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego. Można ją odmawiać w dni oktawy wielkanocnej.


Niech w święto radosne Paschalnej Ofiary
Składają jej wierni uwielbień swych dary.
Odkupił swe owce Baranek bez skazy,
Pojednał nas z Ojcem i zmył grzechów zmazy.
Śmierć zwarła się z życiem i w boju, o dziwy,
Choć poległ Wódz życia, króluje dziś żywy.
Maryjo, ty powiedz, coś w drodze widziała?
Jam Zmartwychwstałego blask chwały ujrzała.
Żywego już Pana widziałam, grób pusty,
I świadków anielskich, i odzież, i chusty.
Zmartwychwstał już Chrystus, Pan mój i nadzieja,
A miejscem spotkania będzie Galilea.
Wiemy, żeś zmartwychwstał, że ten cud prawdziwy,
O królu Zwycięzco, bądź nam miłościwy.


ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ   (1Kor 5,7b-8a) 

Chrystus został ofiarowany jako nasza Pascha. Odprawiajmy nasze święto w Panu.


EWANGELIA   (J 20,1-9)

Słowa Ewangelii według św. Jana

Pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu. Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus miłował, i rzekła do nich: "Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono". Wyszedł więc Piotr i ów drugi uczeń i szli do grobu. Biegli oni obydwaj razem, lecz ów drugi uczeń wyprzedził Piotra i przybył pierwszy do grobu. A kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna, jednakże nie wszedł do środka. Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu. Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył. Dotąd bowiem nie rozumieli jeszcze Pisma, które mówi, że On ma powstać z martwych.



Medytacja nad Słowem

Wczoraj czytaliśmy opis zmartwychwstania Jezusa w relacji Mateusza, dziś natomiast ˜– w relacji Jana, Apostoła, Ewangelisty i umiłowanego ucznia Jezusa.

Św. Jan podkreśla w swym opisie istotny szczegół: w pustym grobie uczniowie „ujrzeli leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu”. O czym to świadczy? Że ciało Jezusa nie zostało wykradzione z grobu przez Jego uczniów, jak to fałszywie rozpowszechniali Judejczycy, ale że On prawdziwie zmartwychwstał. Gdyby bowiem ciało miało być wykradzione, to przecież nikt nie odwijałby je z płócien ani nie pozostawiałby płócien i chusty w grobie, i to jeszcze starannie zwiniętych, tym bardziej, że czas naglił.

Dlatego właśnie Jan „ujrzał i uwierzył”, choć dotychczas nie rozumiał jeszcze Pisma, które mówi, że On ma powstać z grobu.

Ujrzał i uwierzył, i spisał to wszystko, abyśmy i my wierzyli.


ks. Wojciech Michniewicz
Blog autora: anaideia2.blogspot.com


ZAMYŚLENIA

W historii ludzkości wydarzył się fakt, który jest największym ze wszystkich, nawet, jeśli świadomie lub nieświadomie, umyka uwadze wielu kronikarzy. W dziejach ludzkości wydarzyła się „rewolucja”, która dokonała przełomowego zwrotu w życiu ludzi bardziej niż rewolucja amerykańska, francuska czy bolszewicka w Rosji, czy też atak na wieże w Nowym Jorku: jest nią Zmartwychwstanie Chrystusa. Pisze św. Augustyn, że uwierzyć w śmierć Jezusa nie jest czymś niezwykłym. Wierzą w to także poganie. Wszyscy to przyjmują. Natomiast rzeczą naprawdę nadzwyczajną jest uwierzyć w to, że On zmartwychwstał. Wiara chrześcijan bazuje na Zmartwychwstaniu Chrystusa!
„«Uroczystość nad wszystkie uroczystości – to jest Zmartwychwstanie Pana naszego i Odkupiciela Jezusa Chrystusa». Tak czytamy w Martyrologium rzymskim. Istotnie, jest to uroczystość najwspanialsza, przynosząca największą radość i głosząca światu całkowite uwielbienie Pana Jezusa, uwielbienie całej jego natury ludzkiej – zarówno ciała jak i duszy. Jest to największy dowód jego Bóstwa, albowiem zmartwychwstał własną mocą, «jak powiedział». Jest to cała istota i treść chrześcijaństwa, które stoi albo upada z tą prawdą: «A jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna jest także wasza wiara», mówi słusznie Apostoł Narodów (1 Kor 15, 14)” (bł. ks. M. Sopoćko).
Pusty Grób jest podstawą wiary Apostołów przybyłych tam w poranek wielkanocny. Święty Jan, pisząc o sobie, ujmuje to w dwóch słowach: „Ujrzał i uwierzył” (J 20,8).
Osobliwym natomiast wydaje się zachowanie Maryi po śmierci Jezusa. Towarzyszy Mu do ostatniego momentu. Zdejmuje Go z krzyża. Jest z Nim, gdy składają Go w grobie. Oddaje się pod opiekę św. Jana, ale nie jest z nim, gdy ten biegnie do grobu. Nie jest też razem z niewiastami, niosącymi wonności. Dziwnie pozostaje w cieniu wydarzeń. Z pewnością wierzy słowom Syna, że Ten trzeciego dnia zmartwychwstanie, bo przecież już raz zdarzyło się jej odnaleźć Go trzeciego dnia w świątyni Jerozolimskiej. Teraz też Mu ufa.


ks. Tadeusz Golecki



lub (wieczorem)

EWANGELIA   (Łk 24,13-35)

Słowa Ewangelii według św. Łukasza

Tego samego dnia dwaj z nich byli w drodze do wsi, zwanej Emaus, oddalonej sześćdziesiąt stadiów od Jerozolimy. Rozmawiali oni z sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło. Gdy tak rozmawiali i rozprawiali z sobą, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi. Lecz oczy ich były niejako na uwięzi, tak że Go nie poznali. On zaś ich zapytał: Cóż to za rozmowy prowadzicie z sobą w drodze? Zatrzymali się smutni. A jeden z nich, imieniem Kleofas, odpowiedział Mu: Ty jesteś chyba jedynym z przebywających w Jerozolimie, który nie wie, co się tam w tych dniach stało. Zapytał ich: Cóż takiego? Odpowiedzieli Mu: To, co się stało z Jezusem Nazarejczykiem, który był prorokiem potężnym w czynie i słowie wobec Boga i całego ludu; jak arcykapłani i nasi przywódcy wydali Go na śmierć i ukrzyżowali. A myśmy się spodziewali, że On właśnie miał wyzwolić Izraela. Tak, a po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak się to stało. Nadto jeszcze niektóre z naszych kobiet przeraziły nas: były rano u grobu, a nie znalazłszy Jego ciała, wróciły i opowiedziały, że miały widzenie aniołów, którzy zapewniają, iż On żyje. Poszli niektórzy z naszych do grobu i zastali wszystko tak, jak kobiety opowiadały, ale Jego nie widzieli. Na to On rzekł do nich: O nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy! Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swej chwały? I zaczynając od Mojżesza poprzez wszystkich proroków wykładał im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego. Tak przybliżyli się do wsi, do której zdążali, a On okazywał, jakoby miał iść dalej. Lecz przymusili Go, mówiąc: Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił. Wszedł więc, aby zostać z nimi. Gdy zajął z nimi miejsce u stołu, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im. Wtedy oczy im się otworzyły i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu. I mówili nawzajem do siebie: Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał? W tej samej godzinie wybrali się i wrócili do Jerozolimy. Tam zastali zebranych Jedenastu i innych z nimi, którzy im oznajmili: Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi. Oni również opowiadali, co ich spotkało w drodze, i jak Go poznali przy łamaniu chleba.



Medytacja nad Słowem

Tylko Łukasz notuje scenę o dwu uczniach uciekających do Emaus ze strachu przed mogącymi nastąpić prześladowaniami ze strony Judejczyków.

Po dzień dzisiejszy tradycja chrześcijańska nie jest zgodna, gdzie należy lokalizować to miejsce, stąd też pokazuje się aż trzy miejscowości „Emaus” leżące w różnej odległości od Jerozolimy. Jedna z nich jest położona ok. 12 km od stolicy Judei, czyli właśnie owe sześćdziesiąt stadiów.

Dwaj uczniowie nie poznali Jezusa po Jego zewnętrznym wyglądzie. Rozpoznali Go dopiero po „łamaniu chleba”, czyli po Eucharystii. Pytanie, jak mogli Go rozpoznać po Eucharystii, skoro w Wielki Czwartek nie było ich w Wieczerniku? (Jezus miał tam przebywać wyłącznie w gronie Dwunastu).

I tu dochodzi chyba do głosu pierwotna katecheza, kiedy to uczniowie po śmierci Jezusa przebywali w Wieczerniku zamknięci z obawy przed Judejczykami, i przez wieczór Wielkiego Piątku, noc i cały dzień Wielkiej Soboty mieli czas na wspólne rozważanie tego, co się stało; na przypominanie Jego słów, na dzielenie się ostatnimi wydarzeniami sprzed męki i śmierci, z Wielkiego Czwartku. Była to pierwotna katecheza Kościoła, przekazywanie prawdy o Chrystusie dokonujące się potem z pokolenia na pokolenie.

Na ile my włączamy się w tę katechezę Kościoła, przekazując prawd ęo Jezusie innym ludziom? Naszym dzieciom, rodzinie, sąsiadom, znajomym?


ks. Wojciech Michniewicz
Blog autora: anaideia2.blogspot.com


MASS-MEDIA
POD TWOJĄ OBRONĘ
RADIO I
DROGI MIŁOSIERDZI
KSIĘGARNIA ŚW. JERZEGO